امروز : یکشنبه   ۲۸. آبان ۱۳۹۶   /    29. صفر 1439   /    19. نوامبر 2017

مقايسه نتايج سونوگرافي آنال با يافته هاي حين عمل در بيماران مبتلا به فيستول آنال          

فیستول آنال به صورت وجود یک مسیر غیر طبیعی که باعث ایجاد ارتباط بین دو سطح اپی تلیالی یعنی کانال آنال و پوست اطراف مقعد تعریف می شود. شیوع آن 2 در هر 1000 نفر جمعیت در سال گزارش شده، که بیشترین موارد ابتلا در فاصله سنی 30 تا 50 سالگی اتفاق می افتد و مردها بیشتر از زنان مبتلا می شوند. در درمان فیستول آنال توجه به حفظ کنترل دفع و عدم عود مجدد از اهداف اصلی است. به همین علت ارزیابی همه جانبه به ویژه بررسی دقیق موقعیت فیستول و آناتومی آن قبل از اقدام به عمل فیستولوتومی کاملا ضروری است. هرچه نتایج این بررسی دقیق تر و قابل اعتمادتر باشد احتمال عوارضی مانند عود و یا بی اختیاری کمتر می شود. لذا علاوه بر اخذ تاریخچه مناسب و انجام معاینه بالینی دقیق به اقدامات پاراکلینیکی بیشتری نیاز است.
روش تشخیصی پاراکلینیکی endocoil MRI و endo anal sono می باشد اگرچه روش استاندارد MRI است اما متاسفانه برای بعضی از بیماران قابل انجام نیست و هزینه زیادی را به بیمار تحمیل میکند.
 به دلیل سهولت انجام و هزینه مناسب و ارزان و در دسترس بودن تمایل به استفاده از اندو آنال سونوگرافی در دو دهه اخیر رو به افزایش بوده است. اگرچه ارزش تشخیصی آن در مواردی مانند افتراق فیستول و اسکار در بیماران مبتلا به بیماری های التهابی روده نظیر کرون مورد تردید است. با وجود این در خصوص صحت اندو آنال سونوگرافی در ارزیابی مسیر فیستول آنال نتایج متفاوتی (از 25% تا 100%) گزارش شده است. بنابراین این فرض وجود دارد که سونوگرافی کانال مقعدی قادر به مشخص کردن عفونت لوکالیزه و وضعیت اسفنکتر مقعدی و موقعیت آن در رابطه با مسیر فیستول می باشد. لذا از این روش می توان برای بررسی کانال مقعدی قبل از عمل جراحی و کمک به جراح برای انتخاب روش جراحی مناسب، استفاده کرد که این خود می تواند از عوارضی مانند عود و بی اختیاری تا حد قابل توجهی جلوگیری کند.
با توجه به شیوع نسبتا زیاد فیستول مقعدی و وجود گزارش های مثبت از صحت نتایج اندوآنال سونوگرافی و با عنایت به دسترسی مناسب و توجیه اقتصادی انجام مطالعاتی به منظور بررسی صحت نتایج آن در منطقه ما ضروری به نظر می رسد.