امروز : یکشنبه   ۲۸. آبان ۱۳۹۶   /    29. صفر 1439   /    19. نوامبر 2017

بررسي فاصله مناسب رزكسيون ديستال در بيماران كانسر ركتوم تحتاني كه تحت نئو ادجوانت كمورادياتاسيون قرار گرفته اند

درمان سرطان رکتوم یکی از مهمترین و مشکل ترین موضوع در بیماری های سیستم گوارش است. با افزایش میزان سرطان رکتوم در هر دو جنس زن و مرد و تمایل به حفظ اسفنکتر مقعدی، درمان سرطان رکتوم در ناحیه تحتانی به صورت گسترده ای تغییر یافته است. تشخیص سرطان رکتوم به وسیله بررسی نمونه برداری پاتولوژی از بافت مشکوک در ناحیه رکتوم در افرادی است که با خونریزی مقعدی، احساس پری در رکتوم ، درد لگنی، تنسموس، تغییر اجابت مزاج یا در قسمت های غربالگری مانند آزمایش مدفوع یا کولونوسکوپی مشخص می شود. درمان استاندارد در بیماران با سرطان رکتوم تحتانی (4 تا 7 سانتی متری انتهایی) به صورت رزکسیون ابدومینو پرینشان Abdomino perineal resection(APR)  همراه با کولوستومی دائمی است. اما با توجه به گسترش درمان های حمایتی مانند استفاده از درمان نئوادجوانت کمورادیوتراپی و پیشرفت تکنیک های جراحی و استفاده از ابزارهایی مانند استاپلرها، سطح رزکسیون قسمت دیستال رکتوم، قابل دسترسی شده است. بنابراین با انجام نئوادجوانت امروزه یکی از درمان های جراحی سرطان قسمت تحتانی رکتوم به صورت  low anterior resection(LAR) و آناستاموز کولوآنال با حفظ اسفنکتر مقعدی است. در این روش کنترل تومور و نگهداری اسفنکتر مقعدی بدون کولوستومی در کیفیت زندگی بیماران بسیار چشمگیر است . تفاوت آماری در نتیجه درمانی و پیش آگهی و بقا بین بیماران با LAR و APR وجود نداشته است . نکته قابل توجه در درمان جراحی بیماران سرطان تحتانی رکتوم که تحت جراحی LAR قرار می گیرند، دست یابی به فاصله مناسب بافت سالم از تومور است. زیرا در صورت درگیری و یا عدم رعایت فاصله مناسب، شانس عود موضعی که مهمترین و خطرناکترین عارضه طولانی مدت است، بالا می رود. در مطالعات قبلی انجام شده، فاصله مناسب رزکسیون دیستال تا بافت تومورال 2 سانتی متر تعیین گردیده است (6و5).
با گسترش استفاده از این روش درمانی، مطالعات متعددی درباره کاهش فاصله رزکسیون دیستال بافت سالم تا تومور ارائه شده است بدون اینکه تغییری در افزایش میزان عود در لگن مشاهده شود. پس از بیان فاصله استاندارد تومورال با درجه بدخیمی بالا (poorly differentiate ) به میزان 2 سانتی متر از سطح مقطع دیستال مارژین، مطالعات دیگری در رابطه با این فاصله انجام گرفت و در ابتدا فاصله یک سانتی متر رزکسیون دیستال در بیماران سرطان رکتوم تحتانی که تحت نئوادجوانت قرار گرفته اند مناسب گزارش گردید. در مطالعات بعدی فاصله 8-7 میلی متر بافت سالم از تومور (نگهداری شده در فرمالین)، بدون افزایش عود موضعی و مناسب بیان گردیده است .
 با توجه به تعداد بیمارانی که در مرکز درمانی بیمارستان شهید فقیهی، بخش کولورکتال تحت درمان سرطان تحتانی رکتوم قرار می گیرند، برآن شدیم که نتایج این روش درمانی از نظر تعیین فاصله مناسب رزکسیون دیستال را بررسی کنیم. پرونده بیماران که تحت درمان نئوادجوانت کموتراپی و LAR و تعیین فاصله مارژین دیستال تا تومور قرار گرفته اند، بررسی می شود. سپس این افراد از نظر عود موضعی مورد بررسی قرار می گیرند(قابل ذکر است که در تعدادی از بیماران، عود موضعی قبلا تشخیص داده شده است) که بررسی شامل رکتوسیگموئیدوسکوپی، آزمایش CEA، LFT و سونوگرافی شکم و لگن می باشد. با تعیین فاصله رزکسیون بافت سالم از تومور در نمونه قرار داده شده در فرمالین با میزان عود، میزان فاصله مناسب رزکسیون بررسی می شود.