امروز : یکشنبه   ۰۲. مهر ۱۳۹۶   /    3. محرم 1439   /    24. سپتامبر 2017

بررسی اثر بيوفيدبک تراپی قبل و بعد از عمل جراحی اسفنکتروپلاستی- لواتورپلاستی بر بهبودی بی اختياری مدفوعی پس از عمل جراحي در آسيب هاي ناشی از ترومای زايمانی

بی اختياری مدفوعی يکی از معضلات بحث برانگيز به دليل اتيولوژی و درمان های مختلف آن در بين جراحان کولورکتال است. مکانيسم های مختلفی در پاتوفيزيولوژی بی اختياری مدفوعی وجود دارد که شناخته نشده اند. شيوع اين بيماری در آمريکا حدود 2/2 % گزارش شده که نسبت مرد به زن 1 به 5 است. بودجه مصرفی مازاد برای هر فرد مبتلا به بی اختياری در سال حدود 400 هزار دلار برآورد می شود. تشخيص بی اختياری مدفوع بر اساس گرفتن تاريخچه دقيق خصوصا عادت مزاجی، معاينه فيزيکی، آنوسکوپی، مانومتری آنورکتال و سونوگرافی مقعدی می باشند. درمان بيماری کاملا بر اساس مکانيسم پاتوفيزيولوژی آن تفاوت دارد و در طيف وسيعی از تغيير رژيم غذايی، درمان های دارويی، بيوفيدبک تراپی، استفاده از امواج ( Radio frequency energy delivery: Secca) و روش های جراحی مختلف است.
در 54 % از خانم ها، دليل بی اختياری مدفوعی ناشی از ترومای زايمانی خصوصا تولد اولين فرزند است. درمان اين بيماران بر اساس مقدار نقص اسفنکتر خارجی در قسمت قدامی که بوسيله سونوگرافی قابل تشخيص و اندازه گيری است، متفاوت است. يکی از روشهای درمانی جراحی که نسبتا موفقيت آميز گزارش شده انجام اسفنکتروپلاستی و لواتورپلاستی است. نتايج مطالعات مختلف در اين زمينه نشان داده است که ميزان موفقيت جراحی به اين روش پس از 6 ماه، 80 درصد و پس از 5 سال تنها 60% می باشد . گروهی از گزارشها به نقش مثبت بيوفيدبک تراپی پس از عمل اسفنکتروپلاستی- لواتورپلاستی به مدت 6 ماه اشاره کرده اند. اين يافته نشان دهنده اين است که نقص در عضله اسفنکتر خارجی به تنهایی  اتيولوژی بی اختياری مدفوعی در بيماران ناشی از ترومای زايمانی نمی باشد. زيرا بيوفيدبک تراپی با افزايش عملکرد عضله اسفنکتر خارجی، موجب تقويت recto anal inhibitory reflex ( RAIR) می شود.  بنابراين با افزايش حس ديستاتسيون رکتوم به وسيله بيوفيدبک درمانی، يکی از روشهای اصلی بی اختياری مدفوعی در بيماران با و بدون نقص در عضله اسفنکتر خارجی است. بنابراين به نظر می رسد که بی اختياری مدفوعی در بيماران ناشی از ترومای زايمان به دو علت نقص در آناتومی عضلات مقعدی و اختلال در عملکرد آنها می باشد. با توجه به اطلاعات موجود، بر آن شديم که اثر بيوفيدبک تراپی را قبل و بعد از عمل جراحی اسفنکتروپلاستی- لواتورپلاستی در بيماران بی اختياری مدفوعی ناشی از ترومای زايمانی را بررسی کرده و سپس با گروه کنترل که تحت درمان کلاسيک جراحی و سپس بيوفيدبک قرار گرفته اند، مقايسه کنيم. معيار موفقيت در بهبودی بی اختياری مدفوعی بر اساس انجام تست مانومتری قبل از عمل و سپس 6 ماه پس از جراحی همراه با تکميل پرسشنامه wexner خواهد بود.